NASZ DZIEŃ BABCI I DZIADKA
11 lutego nasze przedszkolaki świętowały wspólnie z dziadkami ich święto, które przypada 21 i 22 stycznia. O tym wiedzą wszystkie wnuczęta i zapewne mają własne sposoby na uczczenie Dnia Babci i Dnia Dziadka. Wydaje się jednak, że wspólne spotkanie przedszkolaków z ich dziadkami to coś wyjątkowego, co zwykle wzbudza wiele radosnych emocji, buduje niecodzienne relacje, a w sercach dzieci i zaproszonych gości tworzy wspomnienie na całe lata. To chwile, kiedy maluch staje na wysokości zadania, żeby zaskoczyć swoich bliskich dojrzałością i odpowiedzialnością ponad wiek i odkrywa przed nimi zdolności i talenty artystyczne. To okazja, żeby słowami wierszy i piosenek opowiedzieć o miłości, przywiązaniu i szacunku do dziadków i podziękować im za wspólne rozmowy, czytanki, zabawy i przeżycia. Takie wspólne spotkanie dwóch, a nawet trzech pokoleń (uroczystość zaszczycili swoją obecnością także rodzice), to też duma i uznanie dla młodych wykonawców ze strony dziadków. Miło jest, gdy wzruszona babcia albo uśmiechnięty dziadziuś powie, np. „Sprawiłaś mi wielką radość wnuczko. Cieszę się, że tak wiele już potrafisz wnuku”. Takie chwile nas uskrzydlają, dlatego w naszej szkole przeżywamy je już od lat. Oprócz tradycyjnie recytowanych wierszyków, śpiewanych piosenek inscenizowanych ruchem i tańcem, tym razem była prezentacja: czytania przez dzieci pięcioletnie i sześcioletnie żartobliwych skeczy, scenek dramowych, zabawy „Psotnica Sowa – mądra głowa”, „Testu zgodności, czyli czy wnuczek/wnuczka dobrze znają babcię/dziadka i odwrotnie”. Taka forma rozrywki bardzo spodobała się gościom i oczywiście dzieciom. Spotkanie zostało docenione przez szanownych dziadków, którzy w naszym towarzystwie czuli się swobodnie i z chęcią brali udział w proponowanych zabawach. Reagowali też spontanicznym śmiechem na zabawne sytuacje. Dziadkowie uświadomili nam, jak szybko płynie czas i jak cenne są ich spostrzeżenia i refleksje. To ludzie pełni doświadczeń, o których z nimi warto rozmawiać bez względu na swój wiek. Wsłuchajmy się w ich głosy, żeby nie popełniać błędów wychowawczych. Czerpmy z ich doświadczenia to, co dobre i ważne. Szanujmy ich mądrości życiowe, a przede wszystkim ich samych.
Dziękuję Rodzicom przedszkolaków za ogromne zaangażowanie przy organizacji poczęstunku. Takie wsparcie pracy nauczyciela to również piękny przykład okazania szacunku osobom starszym. Dziękuję również Pani Dyrektor za obecność wśród nas, słowa uznania i pochwały.
